EkoŞiir | Millet Caddesindeki Ağaç

İstanbul'un ortası

Gözü yaşlı bir trafik ışığı

Boş bıraktıkça zalimleşir

İnsanın vicdansızı

Işığın yanında bir ağaç

Dimdik ama tutsak

Ağacın yanında insanlar

Birlikte ama çorak

Hele o Bakışlar

Nasıl da bıçak bıçak

Ve kavuşulacak ormanlar

Ah onlar

Ne kadar da uzak

Trafiğin kıyısında bir ağaç
O değil insanlar ona muhtaç

Aşağılıklara komşu gövdesi

Enine boyuna aşağı yukarı

Kesiklerle kaplı

Hem bedeni hem güveni

Kanlı ve irili ufaklı

Kırmızı yandıkça yayalara

İşkence başa sarar çıplak ağaca

Ellerinde anahtar

Sarar etrafını insanlar

Yırtar sanki derisini

Sipsivri tırnaklar gibi

O testere dişli minik baltalar

Bitmek bilmez kırmızı ışığa esareti

Burnunda tüterken yeşilliklere hasreti

kanatırlar ağacı doyasıya

Kazırlar kurbanlarının kabuğuna 

Kanlı kurumlarını yara yara

Ne kadar da hevesli herkes

Payına düşen çiziği atmak için

Hepimiz kendine mukaddes

Çevresine zalim ve keskin

Yetsin artık!

Bitsin

Sonu gelsin

Bu gözü doymaz

Soysuz şiddetin..!

                                       

İstanbul'un ortası

Gözü yaşlı, eli kanlı

Ve zorla suç ortağı

Bir trafik ışığı

Durdurmak istese de aceleci araçları

Susturmak ağacın o köklü çığlıklarını

Yetmez

Ne gücü ne haykırışı

Geçit vermez

Toprağına yabancılığı

Millet caddesindeki bu ağaç

Gövdesiyle bir anıt

Anlattıklarıyla bir çığlık

Ve aziz milletimiz söylemine

Ne kadar korkunç bir yanıt..!

Yazan

L. KIZILTOPRAK

Bu içerik Kuzey Kalesi tarafından hazırlanmıştır.

İstanbul Şiiri | İstanbul'a Tercüman

İstanbul kanıyor

Kanı kendinin değil!

Bir rüzgar esiyor sokaklarından

Poyraz desen değil

Lodos hiç değil

Yellenen kalabalıklar

Çöldeki kum gibi, kibirli

Sanki birer inci tanesi

Yelkovanın çağırdığı gelecek

Tedirgin ve ikircikli

İncitilmekten korkar sanki

Çamur ikliminin

Çarçur ettiği

Bu kentin

Yeldeğirmenlerine hizmet

Etmekten ibaret

Telaşlarında

Don Kişot’unu atmış beygirleri tepişir

Yalanlarında

Asık suratlar gürüldüyor

Canavarlı caddelerinde

Aşırmaya alışkın bir halkın

Alaycı boşvermişliğiyle

Şahit olmaktan korkar da

Bu kentin insanları

Erkek çocuk ve kadın

Faili olur bunca alçaklığın

Tıka basa dolu bir otobüs

İçinde duygulanımlarımız

Kendi durağını bekler

Ter ve hiddetin pençesinde

Öfke suçlu bulmak ister şiddetle

Suç kimsesiz kalır

Bir caminin bahçesinde

Bazen

Bir küfür dolaşır ki

Gecelerinde bu kentin

Gündüze çevirebilirsen çevir

Zaten İstanbul

Türkçe’ye çevrilememiş

Bir şiir

Değil midir?

Yazan

L. KIZILTOPRAK

Bu içerik Kuzey Kalesi tarafından hazırlanmıştır.

ŞİİR | Korsan Bir Yaşam

Korsan bir yaşam bizimkisi

Belki de bir yenilgi

Ya da beklenti

Köşe bucak sizden

Suç sizden suçlu bizden

Sokaklar

Döve döve öğreten

Ormanlar

Gizleyen ve özleten

Kaçacak gibi tezgah açmak

Mecburen

Yine bizden

Korsan bir yaşam ya bizimkisi

Sınırları sırlar gibi gizli

Ve hep hayatta  kalmanın

Sadece bir gerisi

Hırsızdan çalmak suçsa eğer
Sayınsız savcılar hakimler
Yaradan yalanlarına
İrinden irfanlarına
Yeter..!
Bitsin artık bu lanetli ezber
Tüm bir ömür 

Korkacaksak eğer
Adalet adına hayat
Korsanlık yaparak
Çok daha güzel

Yaşadığımız karanlığı asıp bayrak gibi

Denizlere yelken açamasak da

Karalara tutsak bu hayatın özeti

Korsan bir yaşam olmalı

İnadına..!

Yazan

L. KIZILTOPRAK

Bu içerik Kuzey Kalesi tarafından hazırlanmıştır.

ŞİİR | Dilek Ağıtı

Bir kere bile dilenmemiş
Bir Dilek kadar onurlu ve temiz
Hıçkırıklar hala dinmemiş
Asla unutmayız biz

Kız kanserdi,
Dedi ilaç lazım, zamanımız az
Adam para tükürdü eline,
Al kızım namaz bekler namaz
Tükürdü parayı düşünmeden
Dedi kullan bunları, düşürmeden
Ardından kalabalığıyla yürüdü
Ardında kabalığıyla küçüldü

Kız kalakaldı elinde parayla bir deste
Çöktü yere
Baktı elindekilere
Baktı geçmişine, geleceğine
Bekledi
Namazdakinin sevabı bitsin diye

Kızın içinde bir başka yumru büyüdü
Kanser oldu onuru, içine sığmadı, yürüdü

Vardı yanına

Verdi paralarını adama

Dedi çaresizliği hiç tatmamışsınız hayatınızda

Hayal kırıklığına uğradım

İnsanlık konusunda 

Bir kez daha

Karıncayı bile incitmemiş bir Dilek
Karınca kadar vicdanı olmayanla
Nasıl baş edecek

Caminin minareleri bile
Boynunu büktü o gün Selimiye'de
İbretlik bir sahneye döndü o meydan
Zaman durdu
Bir yara oldu kapanmayan
Vicdanları hiç sorma
Onlar hep kan revan
Söyle bana!
Nerde İslam hani İnsan..!

Bir kere bile dilenmemiş
Bir Dilek kadar onurlu ve temiz
Dinmedi o hıçkırıklar hala
Unutturmayız biz

Yazan
L. KIZILTOPRAK

Bu içerik Kuzey Kalesi tarafından hazırlanmıştır.